Breaking
Home » მთავარი » კინო » სიკვდილი, როგორც სიცოცხლესთან კომუნიკაციის ფორმა

სიკვდილი, როგორც სიცოცხლესთან კომუნიკაციის ფორმა

ავტორი: ბაჩო ოდიშარია

ტექსტი შეიცავს სპოილერებს

ამერიკელი ლინგვისტი და ფილოსოფოსი ნოამ ჩომსკი ერთ-ერთ ინტერვიუში ახსენებს თეზისს ”უცოპლანეტელის პერსპექტივა”, რომლის მიხედვითაც, უცხო ცივილიზაციის წარმომადგენელი, რომელიც დედამიწაზე მიმდინარე გლობალურ მოვლენებს დააკვირდება, დაინახავს გონიერ არსებებს, რომლებიც საკუთარ გონიერებას ერთმანეთის გასანადგურებლად იყენებენ. დაინახავს იმას, რომ ენა არ გამოიყენება რეალური კომუნიკაციისთვის, არ ხდება დღის წესრიგში დაყენება და გარჩევა მნიშვნელოვანი საკიხების, მაგრამ დიდი დრო ეთმობა მედიაში ვულგარული ინფორმაციების გაჟღერებას. ენა არ გამოიყენება სერიოზული პრობლემების გადასაჭრელ ინსტრუმენტად, მას ლაყბობისთვის უფრო ინტენსიურად იყენებენ. მდგომარეობიდან ერთადერთი გამოსავალი, პოზიტიური ცვლილებებისკენ მიმავალი გზა კი სახელმწიფოების და საზოგადოების კოლექტიური, ორგანიზებული თანამშრომლობაა. ამას ხვდება რეჟისორი დენი ვილნევი და უცხო ცივილიზაციას, რომელიც გვაკვირდება, დედამიწაზე კომუნიკაციის აღსადგენად გზავნის.

Arrival არის სამეცნიერო ფანტასტიკა, რომელიც ყველაზე მჭიდროდ სოციალურ რეალობასთანაა დაკავშირებული. ფანტასტიკის ჟანრი ძირითადად გამოიყენება დამხმარე მედიუმად იმისთვის, რომ პოლიტიკური და სოციალური გზავნილები გაკეთდეს ისე, რომ პირდაპირ არავისზე მიუთითებდნენ შემქმნელები, ამას კი სიუჟტური კონცეპტი განაპირობებს, რადგან ყველაფერი არა აქ და ახლა, არამედ ცოტათი სხვაგან და გვიან (მომავალში თუ ალტერნატიულ რელაობაში) ხდება. როგორც ვერჰუვენის ”ვარსკვლავურ დესანტში” ხორციელდება კრიტიკა ამერიკის საგარეო პოლიტიკის, მემარჯვენე მილიტარიზმის და ეს ყველაფერი ხდება მომავალში, სადღაც შორს, სხვაგან და არა არსებულ რეალობაში, რაც მას აქცევს არა დრამად, არამედ სატირად, ამის საპირისპიროდ ვილნევის ფილმში ყველაფერი ხდება დღეს, ჩვენს წინ და აუცილებელია ამ მოვლენებს მოყვეს ადეკვატური რეაქცია.

ფილმში ყველაფერი მაქსიმალურ რეალიზმამდეა დაყვანილი. უცხოპლანეტელთა ხომალდები არ არის მბრწყინავი თეფში რთული კონსტრუქციებით და განათებებით, გიგანტური მონოლითი არამიწიერის შეგრძნებას საუკეთესოდ აღვივებს, რადგან მისი ვიზუალი აერთიანებს მისტიკას, შეუცნობელის და შემზარავის თანხვედრას და მაქსიმალურადაა დისტანცირებული კაცობრიობის მანუფაქტურისთვის ხელმისაწვდომი დეტალებისგან. შესაბამისად მათი გამოჩენა ბუნებრივად არღვევს წესრიგს, რადგან სამყაროში იჭრება როგორც გარეგნულად, ისე შინაარსით არაამქვეყნიური ობიექტი და მოითხოვს აუდიენციას. უცხოპლანეტელების (ჰექტოპოდების) გამოჩენა ერთ-ერთი ყველაზე ენიგმატური და შემაძრწუნებელი კონტაქტია უცხოს იდეასთან, რაც ოდესმე კინოკამერას აღუწერია. მათი ფიზიონომია იწვევს ასოციაციებს ფაუნასთან, მაგრამ ამავდროულად რჩება შეუცნობელი ძალის, დიადი ცოცხალი ორგანიზმის შთამბეჭდავ ილუსტრაციად. უცნობი კულტურის, უცნობი გონის მატარებელი არსებების დამწერლობაც სრულიად ახლებურ იმიჯებს წარმოადგენს, რომლის გაშიფვრაც სასაიცოცხლო მნიშვნელობისაა, რადგან დიალოგის გარეშე გლობალური კატასტროფა გარდაუვალი ხდება. ჩინეთი აპირებს ომი გამოუცხადოს უცხოპლანეტელებს ისე, რომ არც იცის ამის შესახებ ცნობა როგორ მიაწოდოს ატომური აფეთქების გარეშე. რეაქციონერული მიდგომა უცხო სიცოცხლის ფორმასთან მარტივად პოულობს გამოძახილს მიმდინარე გლობალურ პოლიტიკებში, სადაც შოვინიზმის დემონსტრირებით ხდება ურთიერთდეტერმინაცია ქვეყნებსა და ადამიანებს შორის და არა მომრიგებლური ვერბალური კომუნიკაციით.

arrival-movie-2016-contact

მთავარი პერსონაჟი ლუიზ ბენქსი (ემი ადამსი) ყოველმხრივ ცდილობს აუხსნას ძალაუფლებით აღჭურვილ პირებს დიალოგის წარმოების მნიშვნელობა, თუმცა მათი შიში უცნობი რასისადმი მხოლოდ ორი კითხვის ირგვლივ ტრიალებს: თუ რისთვის მოვიდნენ და რამდენად მტრულია მათი განზრახვები. შედეგად, გაცილებით რთული ხდება ადამიანური კომუნიკაციის წარმოება, ვიდრე უცხოპლანეტელთა ენის გაშიფვრა.  ლუიზ ბენქსი სამხედრო ხელმძღვანელს (ფორესტ უიტეკერი) მოლაპარაკებების გაგრძელების აუცილებლობას მეტაფორით აგებინებს, რომელიც ცრუ ისტორიას ეფუძნება კენგურუს შესახებ. დენი ვილნევიც, როგორც ყველა დიდი რეჟისორი, სიცრუეს იყენებს სიმართლის მოსათხრობად. წარმოგვიდგენს ცრუ სქემას უცხოპლანეტელთა ინტერვენციით, რაც კოლექტიური მოქმედების, ერთმანეთის მოსმენის და გაგების კეთილშობილურ გზავნილებს ატარებს. დაახლოებით იგივე სულისკვეთების ფილმი გადაიღო 1951 წელს რობერტ უაისმა (დღე, როდესაც დედამიწა გაჩერდა), სადაც უცხო ცივილიზაცია შემოიჭრა კაცობრიობის ცხოვრებაში მოწოდებით ეზრუნათ ერთმანეთზე, გარემოზე და პლანეტაზე. თუმცა უაისის მშვიდობის კინომანიფესტი თუ მუქარით იყო ნაწარმოები (თუ კაცობრიობა არ შეწყვეტს ომებს, ეკოლოგიური კატასტროფის საფრთხის შექმნას და ა.შ. მას გაანადგურებენ), ვილნევი გაცილებით მაღალფარდოვან, სუფთა და პოეტურ გადაწყვეტას გვთავაზობს.

ნარატივის ტექნიკური დეტალები ცალკე აღფრთოვანების საგანია. შემთხვევა, როდესაც სტილი და შინაარსი ერთობლივ ტრიუმფს აღწევს, მსგავსი ჟანრული იდენტობის ნაწარმოებებში დიდი ხანია აღარ გვინახავს. ოპერატორი ბრედფორდ იანგი მთელ ფილმს სტატიკური კადრებით იღებს, ნელა მიიწევს მოქმედების ეპიცენტრისკენ და იდეალურ პრელუდიას ქმნის ღრმა ვიზუალურ-ემოციური პენეტრაციისთვის. მხოლოდ ”მოგონების” სცენებში, პროლოგში, ეპილოგში და რამდენჯერმე შუა ნაწილში ოპერატორი გადაღების ტემპს ცვლის და სტატიკური კამერა მობილური ხდება და დოკუმენტური ხასიათის სცენებს აღბეჭდავს. ეს კი მაშინ ხორციელდება, როდესაც ყველაზე ადამიანური ურთიერთობების წარმოჩენა იწყება. ემოციურ ცვლილებას კადრის აღქმის ცვალებადობაც უნისონში უწყობს ხელს. იგივეა მუსიკის შემთხვევაშიც, ვილნევი კომპოზიტორ იოჰან იოჰანსონის მუსიკას იყენებს ფილმის უდიდეს ნაწილში: როდესაც პირველად ვხედავთ მდელოზე ლევიტირებად გიგანტურ მონოლითს, იოჰანსონის მუსიკა ისეთივე განსხვავებული ბუნებისაა, როგორც ეკრანზე ნაჩვენები ობიექტი და შედგება ვოკალური და ინსტრუმენტული სინთეზისგან, როემლიც ახლებურ ჟღერადობას ქმნის. ამის პარალელურად კი დასაწყისის და საფინალო სცენები, როდესაც ემოციური ბირთვის დეტონაცია ხდება მაქს რიხტერის ნეოკლასიკური მუსიკითაა გაჟღენთილი, რაც გძნობების უნივერსალურ აუდიოვიზუალურ თარგმანს ახდენს და მაქსიმალურად იძენს რეზონანსს მაყურებლის გონებაში.

”ჩამოსვლა” ახერხებს იმას, რაც ვერ მოახერხა თავის დროზე ”ინტერსტელარმა” – არის თანმიმდევრული როგორც მეცნიერულ ნაწილში, ისე ემოციურ ფლანგზე, როგორც პერსონაჟების ევოლუციის, ისე თემების და მოტივების წარმოჩენის გზაზე, ზედმეტი ექსპრესიულობის, ვნებათაღელვის და ფსევდო დიდაქტიკის გარეშე. ის გვაწვდის ფუნდამენტური მნიშვნელობის კონცეპტებს და იდეებს და თუ ნოლანი ცაში აპყრობილი მზერით ცდილობს კაცობრიობის ხსნის დანახვას, დენი ვილნევი მხოლოდ ჩვენ შემოგვყურებს. მისი ფილმი ეძღვნება მცდელობას გამოგვაფხიზლოს ცხოვრების ილუზიისა და ყოფიერების უცნაურობიდან ამ ცოცხალ პლანეტაზე, რომელიც გაუცხოებული იმყოფება დაუსახლებელ და ცივ სამყაროში. როგორც ჩომსკის უცხოპლანეტელი, ისიც შეძრწუნებული აკვირდება როგორ ივიწყებს რეალურ კომუნიკაციას კაცობრიობა. დღეს მარტივად შეგვიძლია დავუკავშირდეთ მსოფლიოს ნებისმიერ წერტილს, დავრეკოთ საქართველოდან ბანგლადეშში, თუ თბილისიდან კანბერაში, მაგრამ რა აზრი აქვს შესაძლებლობის არსებობას, თუ კომუნიკაციის მიზეზი და სურვილი არ იარსებებს?!

რეჟისორი ნელა და მძიმედ ანვითარებს ფილმის სიუჟეტს. როგორც ჩომსკი ამბობს, უცხოპლანეტური ენის გამოჩენისას მისი შესწავლა იქნებოდა მრავალწლიანი პროცესი, სადაც მისი გაშიფვრის და გაგების პროგრესირებას დაჭირდებოდა თაობების მუშაობა. იმისთვის, რომ საფუძვლიანად მოხდეს ფილმის მეტატექსტის წაკითხვა, ვილნევი სიუჟეტურ ფითილს ძალიან ნელი ცეცხლით წვავს, მიმდინარე დაძაბულ პროცესში კი ასწრებს არაერთი მნიშვნელოვანი პრობლემა წამოჭრას, ის რაზეც ზევით ვისაუბრე და ამას დამატებული მედიის როლი რეაქციონერული შეხედულების და ქმედების ფორმირებაში, მემარჯვენე პოლიტიკის სავალალო შედეგები, სახელმწიფოს პირადი ინტერესების საერთოზე წინ დაყენების მარგინალური ხასიათი და ა.შ. სანამ ფითილი იწვის, ნარატივის სწორხაზოვანი დინების ნაცვლად, ვიღებთ მრავალმხრივ ყურადსაღებ კომენტარებს, თუმცა როდესაც წვის წერტილი დენთის შუაგულთან მიდის და გრანდიოზული ემოციური აფეთქება ხდება, გზად ნაშენებ სიუჟეტს მონუმენტური გუმბათი ედგმება, რომელიც ფილმის მთავარ სათქმელს მკაფიოდ და გადაჭრით გამოხატავს.

როდესაც ებოტი და კოსტელო (უცხოპლანეტელები) შეძლებენ გააგებინონ ლუიზს მათი ვიზიტის მიზანი, საჩუქრად ისინი კაცობრიობას უნივერსალურ ენას უტოვებენ, რომლის საფუძვლიანად შესწავლის შემთხვევაშიც დროის დინება სწორხაზოვანის ნაცვლად წრიული ხდება, სადაც წარსულს და აწმყოს მომავლის აღქმაც ერთვის. შესაბამისად მომავლის ხედვას თან ახლავს გარდაუვალი მოცემულობის – სიკვდილის – მუდმივი განცდა. ადამიანი, რომელიც ამ ენას შეისწავლის, იძენს ახლებურ ხედვას და გაძლიერებულ ცოდნას საკუთარი მოკვდავობის შესახებ, რომლის გარეშეც დრო მხოლოდ საათის ციფერბლატზე მოძრავ ისრებად იქცევა, რომელიც ადამიანური მიშვნელობისგანაა დაცლილი. ლუიზი ხედავს ტრაგედიას, რომელიც მას შვილის გაჩენით ელის წინ, მაგრამ ამასთან ხედავს, რომ სიკვდილამდე სიცოცხლეა და მისი მნიშვნელობა გაცილებით დიდია, რომ სიკვდილის შიში არ არსებობს, არსებობს მხოლოდ მღელვარება უკანასკნელი ამოსუნთქვის წინ. ჩვენ წინასწარ გვაქვს მოცემული საკუთარი ცხოვრების წრე (სიცოცხლის განმეორებად ბუნებაზე არაერთ ვიზუალურ ალუზიას ტოვებს რეჟისორი, დამწერლობის, პალატაში წრეზე სვლის, საწყისის და სასრული სცენების დამრგვალების და ა.შ.) – ვიბადებით, ვაზროვნებთ/განვიცდით და ვკვდებით. სიკვდილი ისეთივე ცხოვრების ეტაპია, როგორც ბაღიდან სკოლაში შესვლა, ის სუბორდინაციაა, რომელიც ყველაფერს აგვირგვინებს.

მაგალითისთვის ავიღოთ ლევ ტოლსტოის „ივან ილიჩის სიკვდილი“, სადაც მთავარი პერსონაჟი სიკვდილის გააზრებისას ბრუნდება სიცოცხლეში. დასაწყისში მკითხველიც და პერსონაჟებიც ილიჩს ხედავენ როგორც პირქუშ, შეუვალ კაცს, მაგრამ მალევე ჩვენ ვეცნობით ოცნებებით სავსე, საოცარი მორალური სიმამაცით და კეთილშობილებით დახუნძლულ ადამიანს, რომელიც მგრძნობიარე ხდება ბუნების მიმართ, იჩენს სიკეთეს მსახურთან, გამოხატავს მრისხანებას იმის დანახვაზე თუ როგორ არიდებს ირგვლივ ყველა სიკვდილზე ფიქრს და საუბარს თავს. ილიჩი ხვდება, რომ მოკვდავობის ბუნების შეცნობა უნდა იწვევდეს კეთილშობილებას. მისი სიკვდილის წინ ტოლსტოი გვეუბნება, რომ ივანი როგორც იქნა აღივსო სიბრალულით და მის ირგვლივ ყველასადმი მიმტევებელი გახდა. საბოლოოდ ივან ილიჩი ადამიანის სრული პოტენციალის რეპრეზენტაციად გვევლინება, რომლის წარმოჩენითაც ტოლსტოი მოგვიწოდებს, რომ იქამდე გავიაზროთ მოკვდავობა, სანამ ჩვენი ჯერი დადგება. როდესაც მოხდება გაცობიერება იმ ფაქტის, რომ ყველა ადამიანი და ზოგადად სიცოცხლე ეფემერულ მდგომარეობაში იმყოფება, შესაძლებელი გახდება სხვებთან გავაიგივოთ თავი, გამოვხატოთ სიკეთე სიცოცხლის და სამყაროსადმი. ირგვლივ ყველა ცოცხალი ორგანიზმი მსგავსი და ერთმანეთთან დაკავშირებულია – ყველა მცირე ხნით ცხოვრობს მუდამ პრევალირებად არარას ფონზე.

arrival-villeneuve1

გერმანელი ფილოსოფოსი მარტინ ჰაიდეგერი თავის გიგანტურ ნაშრომში „ყოფიერება და დრო“ ამბობს, ადამიანებს დაგვავიწყდა, რომ ვცოცხლობთო და ამას კაცობრიობის სულის დაავადებას უწოდებს. ჩვენ თეორიულად ვიცით, რომ ცოცხლები ცართ, მაგრამ ყოველდღიურობაში არსებობის მისტიურობას არ ვიკვლევთ, არ ვსვამთ კითხვებს თუ რატომ ვართ იქ სადაც ვართ, რატომაა სამყარო ასეთი და არა სხვაგვარი და ა.შ. ჩვენ მუდმივად გავურბივართ იმ ფაქტის აღიარებას, რომ ვარსებობთ. ყოფიერებას ვემალებით ყოველდღიურობის რბილ საბურველში, რასაც ჰაიდეგერი ”ლაყბობას” უწოდებს. ”ლაყბობამ” მოიცვა მთელი სამყარო, ის ვრცელდება რადიოსიხშირით, მედიით, სოციალური წრით და ა.შ. ის გვარწმუნებს, რომ უმნიშვნელო საგნები მნიშვნელობს, რომ ოფისში გატარებული საათები ღირებულია და ა.შ. ”ლაყბობა” გვმალავს ყოფიერების ბუნებისგან სამყაროში, რომელიც სავსეა სიკვდილით. „ჩამოსვლის“ მიზანია გმოაცალოს კომფორტულობის და დაცულობის შეგრძნება ლაყბობას და გაგვაცნოს არარას კონცეპტი, რადგან საჭიროა შევიგრძოთ ყოფიერების ინტენსივობა. მხოლოდ მას, ვინც გარდაუვალი სიკვდილის ცოდნით ცხოვრობს, ჰაიდეგერი მიიჩნევს ავთენტურ ადამიანად. ერთადერთი გზა, რომ სრულად შევძლოთ დავტკბეთ ყოფიერებით, არის არარას ხასიათის ყოველდღიური გაცობიერება. ჩვენ უნდა შევძლოთ გავექცეთ ”ლაყბობის” საცეცებს და გავხდეთ ავთენტურები.

როდესაც ლუიზ ბენქსი იმ ცოდნით, რომ შვილი აუცილებლად მოუკვდება, გადაწყვეტს მის გაჩენას, ის იმარჯვებს სიკვდილზე, აცლის მას ტრაგიზმს და გარდაქმნის ტრიუმფად. ის იაზრებს, რომ სიცოცხლის თითოეული წუთი სიკვდილის მარადისობაზე ფასეულია, რადგან მასში მთავარი ღირებულებებია – ადამიანური კომუნიკაცია, ემოცია და მეხსიერება. სიკვდილის ანტაგონიზმი მხოლოდ მაშინ იჩენს თავს, როდესაც ადამიანს მისი შეცნობის უნარი ერთმევა. სიკვდილის შიში იწვევს ტანჯვით ცხოვრებას, რადგან თუ აქცენტი არარაზე კეთდება, სიცოცხლეში ყოფნა რთულდება. სიკვდილი კი სიცოცხლეში იქამდე არ არსებობს, სანამ არსებობს სიცოცხლე, ანუ როგორც სიკვდილის ფილოსოფიიდან მომდინარეობს, სადაც ჩვენ ვართ, იქ სიკვდილი არაა, ხოლო სადაც სიკვდილია, იქ უკვე ჩვენ აღარ ვიქნებით. შესაბამისად იმის შიში, რასთანაც გააზრებულ მდგომარეობაში ვერ გადავიკვეთებით, საკუთარი თავის გადარჩენის უნარს გვართმევს. სიკვდილზე ფიქრი უნდა გამოვიყენოთ მხოლოდ იმისთვის, რომ გავთავისუფლდეთ და ბოლომდე ჩავერთოთ ცხოვრებაში. როდესაც ვდისტანცირდებით სიკვდილის ყოვლისმომცველობისგან და მისდამი მხოლოდ შიშს განვიცდით, ბევრი რამ, რისი გაკეთებაც გვსურს განუხორციელებელი რჩება, რადგან გვეშინია იმედგაცრუების, გვეშინია საკუთარ განცდებთან მარტო დარჩენის, გვეშინია კონკრეტული ადამაინების უარყოფის, რადგან გვეშინია მარტოობის. გვეშინია გავამხილოთ თუ ვინ ვართ რეალურად, გვეშინია საკუთარი ოცნებების და არ ვეკიდებით მათ სერიოზულად. ეს შიშები კი იწვევს ცოვრების გადავადებას. ჩვენი ფიქრების ინტერვენცია უნდა მოვახდინოთ ყველაზე შემზარავი და გიგანტური აზრით, იმით, რაც შეძლებს გადაწონოს ყველა შიში  და ლეტარგიიდან გამოგვიყვანოს. ჩვენ უნდა ვიფიქროთ სიკვდილზე, რათა მეტი დრო დავუთმოთ ცხოვრების იმ კუთხით რეალიზებას, როგორც გვსურს რომ ის ვაწარმოოთ. მოქმედება დაიწყება მაშინ, როდესაც სიკვდილის მღელვარება ყველა შიშის კატაპულტირებას მოახდენს გონებიდან. ჩვენ უნდა დავიწყოთ სიკვდილით საზრდოობა. ოკუპირებული უნდა ვიყოთ არა უიმედობით და სასოწარკვეთით, არამედ სიმამაცით და ავთენტურობის გამომწვევი მღელვარებით. როგორც ძველ დროში ადამიანები საწერ მაგიდაზე ათავსებდნენ თავის ქალას, რომ სიკვდილის სიახლოვე არ დავიწყებოდათ, ისევე უნდა შევხვდეთ მას ჩვენც. თავის ქალის ნაცვლად კი ამის შესახსენებლად შეგვიძლია „ჩამოსვლის“ დასასრული გავიხსენოთ.

ხელოვნების სხვადასხვა ფორმების დანიშნულება ის უნდა იყოს, რომ ემსახუროს ადამიანებს ინდივიდუალურ თუ კოლექტიურ დონეზე და მოახდინოს მათი გაკეთილშობილება. კარგი რეჟისორები უნდა გვეხმარებოდნენ არა მხოლოდ დროის ამაღელვებლად გასაყვანი სანახაობის შემოთავაზებით, არამედ კინო უნდა იყოს თერაპიის ფორმა და ემოციური თუ ეთიკური განათლების მცდელობა. დენი ვილნევის ფილმები ერთდორულად არის პოეზიაც და რეპორტაჟიც. მისთვის არ არსებობს ადამიანის სიცოცხლეზე დიდი ფასეულობა. ჩემთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი და შთამბეჭდავი მოვლენა არა მათი ჩამოსვლა, არამედ შენთან შეხვედრა იყოო, ეუბნება ლუიზ ბენქსს მომავალი ქმარი (ჯერემი რენერი). ეს ფრაზა საუკეთესოდ ახდენს რეჟისორის განზრახვის სუმარიზებას, დაგვანახოს, რომ სიცოცხლეში მაქსიმალური რეფლექსიისთვის ყველაფერი გვაქვს და ნებისმიერი სახის ურთიერთობა სწორი სინტაქსის საფუძველზე შეიძლება გადაწყდეს. უცხოპლანეტელების ძღვენი, უნივერსალური ენა – დროის მნიშნელობის გარდაქმნა – მომავლის დანახვის უნარი – არის სიკვდილის გაცნობის, მასთან დაახლოების და შესაბამისად, სიცოცხლეში მაქსიმალურად დარჩენის საშუალება. ლუიზ ბენქსი ამ ცოდნის გავრცელებას იწყებს, რაც კაცობრიობას საშუალებას მიცემს მაქსიმალურად განავითაროს საკუთარი პოტენციალი და სასარგებლო ცხოვრება აწარმოოს. დაანონსებული 3000 წლის შემდეგ კი სრულად იყოს მზად კომუნიკაციისა და თანამშრომლობისთვის, რაც ევოლუციის ახალ ეტაპს მიცემს ბიძგს და სიცოცხლის იმ ფორმას დაამკვიდრებს, რომელშიც სიკვდილი, როგორც ივენთი, იქნება არა შიშის, არამედ შთაგონების და გრძნობების მაქსიმალურად გაზიარების კონსტრუქტორი.

x

Check Also

ანალიზი: Arcade Fire – Everything Now

ავტორი: ბაჩო ოდიშარია Arcade Fire ყოველთვის რეფლექსირებდა ფუნდამენტურად მნიშვნელოვან საკითხებზე: პირველი ალბომის, Funeral, შემთხვევაში, მრავალთაგან ...