Breaking
Home » მთავარი » თამაშები » რეცენზია: SOMA

რეცენზია: SOMA

ავტორი: დავით ლომია

‘Reality is that which, when you stop believing in it, doesn’t go away.’ Philip K. Dick

ფილიპ კ. დიკის შემოქმედება დიდწილად ორ თემას ეხება, რას ნიშნავს იყო ადამიანი და რამდენად სანდოა ჩვენ მიერ აღქმული რეალობა. იმის მიუხედავად რომ SOMA მისი ნაშრომების მრავალრიცხოვანი ადაპტაციების სიაში არ შედის, მასში დასმული კითხვები და აქცენტები იმდენად ახლოსაა დიკის შემოქმედებასთან, რომ ვიდეო თამაში ავტორის დაკარგული მანუსკრიპტივით იკითხება, რომლის აღმოჩენის ბედნიერება 2015 წელს მოგვეცა.

SOMA (ბერძ. “სხეული“) საშინელებათა და სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრს მიეკუთვნება. ჰორორის ელემენტი არა ტრადიციულად, jump scare-ების საშუალებით, (თუმცა ამის ნაკლებობაც არ არის), არამედ მუდმივი დაძაბულობით იქმნება, რომელსაც მოთამაშისთვის და მთავარი გმირისთვისაც სრულიად უცხო გარემოში მოხვედრა განაპირობებს. თამაშის მსვლელობასთან ერთად, ახალ ინფორმაციას პირადი ჩანაწერების და ვიდეო და აუდიო მასალის საშუალებით ახდენთ, მათ დაგროვებასთან ერთად ნელ-ნელა ყველა კითხვას პასუხი ეცემა, მაგრამ რაც უფრო იტვირთებით ინფორმაციით, რაც უფრო მეტი იცით, მით უფრო აუტანელი და მიუღებელი ხდება რეალობა.

თამაშის მოქმედება 2015 წელს იწყება. მთავარ გმირს ავტოავარიის შედეგად ტვინის დაზიანება აქვს მიღებული. მის განსაკურნად ექიმები ახალ მეთოდს, ტვინის სრულ სკანირებას გამოიყენებენ (რომელიც მისი გონების სრულ კოპირებასაც მოიაზრებს), რათა მის ციფრულ ვერსიაზე ჩატარებული ექსპერიმენტებით მკურნალობის ყველაზე ეფექტური მეთოდი შეიმუშავონ. სკანირების დაწყებისთანავე მთავარი გმირი საიმონი გონებას კარგავს, ხოლო გამოღვიძების დროს აღმოაჩენს, რომ „დროში იმოგზაურა“ და ატლანტიკურ ოკეანეში მდებარე წყალქვეშა სადგურზე Pathos II-ზე (ბერძ.“ტანჯვა“, “გამოცდილება“) იმყოფება. ახალი ლოკაცია იმდენად განსხვავებულია თავდაპირველი გარემოსგან, რომ პერსონაჟის მსგავსად, მოთამაშემაც შეიძლება გაიფიქროს, რომ სხვა თამაშში გადაინაცვლა.

SOMA არ ჩქარობს მოთამაშისთვის ინფორმაციის მიწოდებას. თამაშის დასაწყისში სრული გაუგებრობაა არა მხოლოდ მოთამაშისთვის, არამედ პერსონაჟისთვისაც, რაც საიმონთან იდენტიფიცირებას კიდევ უფრო მარტივს ხდის. შენ არ იცი სად უნდა წახვიდე, ვინ უნდა მონახო, ვის არ უნდა გაეკარო, რა შემთხვევაში კვდები, რატომ გონიათ რობოტებს, რომ ადამიანები არიან, რა არის ეს სიმსივნის მსგავსი სუბსტანცია, რომელიც მთელ სადგურზე ვრცელდება, რატომ ტრიალებს ტელევიზორში ცეცხლწაკიდებული დედამიწის კადრები და რატომ არ კვდები ჟანგბადის გარეშე. ეს იმ კითხვების არასრული ჩამონათვალია, რომლებიც თამაშის დაწყებიდან სულ ცოტა ხანში გაგიჩნდებათ. მიუხედავად იმისა, რომ ყველა ყოფით კითხვაზე პასუხს თამაშის ამოწურვამდე მიიღებთ, მთავარი კითხვა თამაშიდან თქვენ რეალურ ცხოვრებაში გადმოინაცვლებს და ყველაზე მცირე, რამდენიმე დღე მოსვენების საშუალებას არ მოგცემთ.

რაც შეეხება თამაშის ტექნიკურ მხარეს და გეიმფლეის: თამაშის ძლიერი მხარე ისტორია, დიალოგები, voice acting და ვიზუალია. ყველა ეს ელემენტი იდეალურად ერწყმის ერთმანეთს მუდმივი დაძაბულობის და კინემატოგრაფიული იერსახის შესაქმნელად. თამაშის გეიმფლეი ძირითადად სხვა და სხვა რესურსების, ინფორმაციის მოგროვებისგან, ერთი ლოკაციიდან მეორეში გადასვლისგან და მტრებისთვის თავის არიდებისგან შედგება. უშუალო დაპირისპირება „ანტაგონისტებთან“ თამაშში არ ხდება, შესაბამისად არც იარაღი გაქვთ და არც ხელჩართულ ბრძოლაში ერთვებით მონსტრებთან. თუმცა ამ ელემენტების გარეშეც, რამდენჯერმე მოგეცემათ საშუალება სიცოცხლე შეუნარჩუნოთ ან წაართვათ პერსონაჟებს, რომლებიც გზაზე შეგხვდებიან. თუმცა, ეს ელემენტები მთლიანად მოთამაშის მორალური დილემების დაყენებისთვის არის წარმოჩენილი. თქვენ უნდა მიიღოთ გადაწყვეტილება თქვენს წინაშე მდგომი არსება ადამიანია თუ რაიმე სხვა და რამდენად მორალურად გამართლებულია მისთვის სიცოცხლის მოსპობა.

x

Check Also

რეცენზია: Call of Duty: Infinite Warfare

   Infinity Ward არის ჯგუფი რომელმაც 2003-ში გამოიგონა Call of Duty. ოთხი წლის შემდეგ მათ ...